Karin van der Plas (begeleidster werkgroep levenskunst)



Hoe leef ik een geslaagd leven? En dan niet ‘geslaagd’ in de zin van een dik salaris, glanzende carrière en dito auto, maar geslaagd als mens? Een mens dat kan zeggen: mijn talenten of sterke kanten heb ik benut en ingezet; ik heb mijzelf ontwikkeld of ben dat aan het doen; ik ben wijzer geworden, of wil dat worden. Maar hoe doe je dit nu?

De vraag is al duizenden jaren oud en veel antwoorden zijn te vinden op het terrein van de Levenskunst, tot voor kort hét domein van de filosofie: van oude Grieken als Aristoteles tot nieuwe denkers als Joep Dohmen. Maar de afgelopen jaren krijgt Levenskunst ook binnen de psychologie in Nederland steeds meer voet aan de grond. Het gaat om het goede leven voor jóu. Het gaat om jouw visie, jouw waarden, en de vraag: leef je daar ook naar? Welke obstakels kom je daarbij tegen? En hoe kun jij daar mee omgaan?”

Het steunpunt Levenskunst is een belangrijk onderdeel van de vereniging NaoberzorgPunt en wordt door en voor mensen vorm gegeven.

Leaflet-CentrumvoorLevenskunst

 

Voor inspiratie en antwoorden op levensthema’s zie ook http://mingwp.nl/

Hier word je blij van, wie verzint het een Ministerie voor Geluk, Welbevinden en Plezier. Geniet ervan.


Nieuwe samenwerking vereniging NaoberzorgPunt met VPTZ, zie bijlage! klik op de link

Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg,01


artikel PUUR-ZIJN leven leren leven def 2014 aug 02

Rouw en Levenskunst, ter inspiratie!

_____________________________________________________________________________________


Artikel over rouw –  Niemand wil zomaar dood! …….

Open brief

 

_____________________________________________________________________________________


*lees een toepasselijke lezing van een betrokken pastoor.

Naoberzorg in de meest brede zin van het woord, verwoord in een preek op een doodgewone zondag.

Preek gehouden in het weekend van 16/17 november  door pastoor Schwillens.

Deze week zag ik op de televisie een groot contrast. Afgelopen maandag werd de 11e vaan de 11e gevierd. De opening van het carnavalsseizoen. Mensen reisden af naar onze provinciehoofdstad, om samen dit feest te vieren. Van ’s ochtend tot ’s avonds kwamen de beelden via de provinciale televisiezender rechtstreeks onze woonkamers binnen. Terwijl enkele dagen van tevoren via andere omroepen ons de beelden van mensen in de Filipijnen getoond werden die geen dak meer boven hun hoofd hadden, die geen schoon water konden drinken of voedsel konden nuttigen. Hoe kunnen mensen hier feesten, eten en drinken, terwijl anderen proberen te overleven.

Nog zo’n grote tegenstelling ten opzichte van de 11e vaan de 11e. Dinsdag werden ons de beelden getoond van de stille tocht in Reuver waar mensen door het dorp liepen naar aanleiding van de ramp die zich vorige week voltrokken had. Wat mij ten diepste van de Reuverse Stille tocht geraakt heeft, is het feit dat mensen zeiden: ‘Dit mag nooit meer gebeuren.’ ‘Dit moet een halt worden toegeroepen.’

Dit mag nooit meer gebeuren, werd ook uitgesproken tijdens de stille tocht van Jeanny Wagemans in 2005 in mijn geboortedorp Born.

Dit mag nooit meer gebeuren, werd ook uitgesproken in 2002 tijdens de stille tocht die in Venlo werd gehouden naar aanleiding van de dood van René Steegmans.

Dit mag nooit meer gebeuren, zal ook wel in 1998 tijdens de tocht in Heibloem uitgesproken zijn naar aanleiding van de dood van Nicky Verstappen.

Enkele dagen geleden konden we ook lezen dat in de regio Sittard het aantal huiselijk geweld met meer dan 30 procent gestegen is.

Dierbare medegelovigen,

In welke wereld leven wij? Leren wij er nog niets van? Het blijft maar doorgaan. Niet in de vorm van moord, maar in de vorm van pesten, van geestelijk geweld. Volgens mij leven we in een maatschappij, in een samenleving waar we elkaar het licht niet in onze ogen gunnen. Iemand absoluut niet kunnen verdragen.

Als er in onze dorpen nieuwe initiateven ondernomen worden, dan hebben we al het oordeel klaar. Het wordt niets en het zal ook niets worden. Wat komen anderen hier doen? Ze komen op mijn terrein, binnen onze grenzen.

We praten dan ook graag over een medemens tegen anderen zeer negatief. We vinden het prachtig om dit of dat mede te delen. Terwijl we de andere geen kans geven, om zich te ontplooien.

Laten we het licht elkaar in de ogen gunnen. Informeer eens waar hij of zij mee bezig is en vooral respecteer en waardeer de ander persoon. Oordeel dan en zeg vooral eens iets positief over de ander.

Onze gemeenschappen, de samenleving, zullen langzamerhand gaan veranderen. We hebben elkaar in de toekomst hard nodig. Laten we daarom de weg van samenwerking inslaan, want we hoeven het wiel niets steeds opnieuw uit te vinden. Iedereen van ons houdt zich bezig om onze samenleving, onze gemeenschap, ons dorp levendig en enthousiast te maken.

Development
Design
Marketing